Urlop w Puławach

dunajec

kazimierz

karpacz

koscielisko

zakopane

Puławy -Już w początkach XVII wieku była to mała wioska handlowo-rybacka w pobliżu wioski Włostowice, leżąca przy dawnej przeprawie przez Wisłę, wchodząca w drużynę dóbr końskowolskich należących do magnackiego rodu Opalińskich. W drugiej części XVII wieku. drogą małżeństwa włości przeszły w ręce księcia Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, marszałka wielkiego koronnego, który zrobił w Puławach jedną ze swoich rezydencji. Z jego woli został zrobiony zespół pałacowo-parkowy, zaprojektowany przez najlepszego architekta pochodzenia holenderskiego Tylmana z Gameren. Od 1702 r. wieś została dana w spadku na własność Sieniawskich, a od 1731 r. — Czartoryskich. Książę Aleksander Czartoryski uczynił z Puław jeden z ważniejszych ośrodków życia politycznego i kulturalnego ówczesnej Rzeczypospolitej. W 1731 r. zaczęto gruntowną przebudowę pałacu, który z pół obronnej willi stał się reprezentacyjną ogromną rezydencją. W 1785 roku osiadł tu na stałe syn Aleksandra – Adam Kazimierz Czartoryski, szef sztuki i kultury, twórca i komendant Szkoły Rycerskiej w Warszawie, uczestnik Komisji Edukacji Narodowej. Jego żona Izabela z Flemingów Czartoryska, uważana za jedną z najlepiej oświeconych Polek swoich czasów, skupiła wokół siebie wielu pisarzy, malarzy, architektów i muzyków. Robili tu między innymi .: Grzegorz Piramowicz, Franciszek Dionizy Kniaźnin, Julian Ursyn Niemcewicz, Jan Paweł Woronicz, Franciszek Zabłocki, Piotr Norblin, Szymon Bogumił Zug czy Piotr Aigner. Lata 1782–1793, to czas największej świetności Puław, nazywanych wtedy polskimi Atenami lub Atenami Północy. Podczas Insurekcji Kościuszkowskiej, w 1794 roku rezydencję w Puławach spustoszyła armia rosyjska. Za aktywny uczestnictwo w życiu politycznym oraz za pomoc insurekcji, caryca Katarzyna II ukarała Czartoryskich konfiskatą majątku. Z powodu III rozbioru Rzeczypospolitej, tereny lubelskie znalazły się w zaborze austriackim, a Puławy zostały zwrócone Czartoryskim. Już w r. 1796 Czartoryscy wrócili do rezydencji, a księżna Izabela podjęła prace nad odbudową całego zespołu. Pałac został powiększony i zmodernizowany, a park w stylu francuskim stał się przekształcony w modny wtedy park krajobrazowy w stylu angielskim.

Wrocław

białka

pisz

wegorzewo

karpacz

szczytno

Wrocław, historyczna stolica Śląska, to jedno z największych i najstarszych miast w Polsce. Wratislavię po raz pierwszy wzmiankowano w sposób jednoznaczny jako potężny gród w roku 1000.

Już wówczas na Ostrowie Tumskim założono polskie biskupstwo. W roku 1335 miasto przeszło pod panowanie Jana Luksemburczyka, Króla Czech i z zerwało więź z Polską. „Wretslav” na krótko przeszedł pod panowanie węgierskie i z tamtych czasów pochodzi węgierska nazwa miasta Boroszló. Wraz z Koroną Czeską Wrocław włączono do Monarchii Habsburskiej i od tamtej pory zaczęła pojawiać się nazwa Breslau. W roku 1741 wraz z większością Śląska miasto zostało zdobyte przez Prusy i pozostało w granicach Prus, a potem Rzeszy, aż do roku 1945, kiedy jako ostatnią niemiecką twierdzę zdobyła je Armia Czerwona. Po II wojnie światowej Wrocław wrócił do Polski.

wroclaw 638
Wrocław jest pełen pamiątek swojej przeszło tysiącletniej historii. Wędrówkę po mieście dobrze jest rozpocząć od najstarszej jego części, czyli Ostrowa Tumskiego – średniowiecznej dzielnicy rezydencjonalnej, należącej dziś do polskich Pomników Historii. Drugim obiektem na tej liczącej jedynie 30 pozycji liście jest Hala Stulecia, wyróżniona również zaszczytnym miejscem na liście UNESCO. Na Ostrowie Tumskim nie sposób nie odwiedzić kościoła św. Krzyża i znajdującego się pod nim kościoła św. Bartłomieja. Wielki średniowieczny architekt, Magister Lapicida Wilandus, podzielił wnętrze budowli na dwie kondygnacje, zajmowane przez dwie świątynie.

Wrocław jest miastem strojnym i kunsztownym. Leżąc na skrzyżowaniu dwóch szlaków handlowych Via Regia i Szlaku Bursztynowego, Wrocław miał wspaniałe warunki do rozwoju. Mimo ogromnych zniszczeń podczas walk o zdobycie Festung Breslau w 1945 roku – w gruzach legło ok. 70% zabudowy miasta, a niektóre dzielnice zostały prawie całkowicie zrównane z ziemią – miasto dźwignęło się z ruin i dziś zachwyca odtworzoną pieczołowicie bogatą historią: gotycki Ostrów Tumski, późnogotycki ratusz w rynku, barokowy budynek Uniwersytetu z Aulą Leopoldina, klasycystyczna Opera Wrocławska, neogotycka Hala Targowa i dworzec kolejowy, secesyjne kamienice i domy towarowe, modernistyczna Hala Stulecia – to zaledwie część wielowiekowej sukcesji Wrocławia.

Rynek we Wrocławiu ma 175 metrów szerokości i 212 metrów długości i jest jednym z większych w Europie. Rynek, jako średniowieczny plac targowy, powstał za czasów Henryka Brodatego, między 1214 a 1232. Kolorowe kamieniczki wokół ratusza zachwycają turystów z całego świata. Wśród nich wyróżnia się manierystyczna kamienica Pod Gryfami, strzegącymi ukrytych w jej podziemiach skarbów. Kamienica Pod Złotym Słońcem wraz z sąsiednimi kamienicami Pod Błękitnym Słońcem i Pod Siedmioma Elektorami, gościła króla Czech Władysława Jagiellończyka oraz dwóch cesarzy: Rudolfa II i Ferdynanda II.

Wrocławski ratusz to perła gotyku, majstersztyk sztuki architektonicznej. Punkty skrajne ratusza, czyli wieża ozdobiona renesansowym hełmem i piwnice, kryją najstarszy polski dzwon zegarowy i najstarszą w Europie restaurację – Piwnicę Świdnicką, której ostatnia przebudowa miała miejsce w 1519 roku. Wtedy połączono ją z pobliskim browarem. Klimat restauracji oddaje napis: „Kto nie był w piwnicy Świdnickiej, ten nie był we Wrocławiu”. Serwowanego tu szlachetnego trunku – piwa ze Świdnicy, próbowali wielcy tego świata: Chopin, Słowacki, Wybicki, Goethe. Czas na nas!

Gmach główny Uniwersytetu Wrocławskiego zaprasza na barokową ucztę. Fundatorem uniwersytetu był cesarz Leopold I. Jego imię nosi olśniewająca Aula Leopoldina, zdobiona rzeźbami, sztukateriami i malowidłami ściennymi ze słynnym freskiem Chwała Śląska na sklepieniu.

Przy ulicy Stare Jatki, która od 1242 roku była zagłębiem kramów z mięsem, stoi swoisty pomnik: obok kamiennego rynsztoka ustawiono odlane z brązu zwierzęta: kozę, koguta, królika, gęś i świnię oraz tablicę z napisem „Ku czci zwierząt rzeźnych – konsumenci”.

Pomarańczową Alternatywę, barwny ruch szarych lat 80. XX wieku, przypomina odlany z brązu Papa Krasnal, zgrabny pomnik na deptaku, przy ulicy Świdnickiej.
Krasnoludki opanowały Wrocław! Odkąd w 2003 roku, prezydent Wrocławia otworzył w kamieniczce Jaś, ekstra lokum – muzeum krasnoludków, o którego istnieniu informuje miniaturowy szyld na wysokości ludzkich kolan, do Wrocławia zaczęły wprowadzać się skrzaty. Pierwszy zadomowił się Szermierz, potem Rzeźnik i dwa Syzyfki. Pracz Odrzański uwił sobie gniazdko przy Moście Piaskowym. Krasnal niewidomy i głuchoniemy towarzyszą W-skersowi. W klinice onkologii dziecięcej życie ubarwia krasnalka – Marzenka.

Niezapomnianym miejscem we Wrocławiu jest Panorama Racławicka. Monumentalne dzieło Jana Styki i Wojciecha Kossaka z 1894 roku ma 114 metrów długości i 15 metrów szerokości. Warsztat malarski i zabiegi wystawców sprawiają, że oglądając Panoramę Racławicką mamy wrażenie uczestnictwa w bitwie pod dowództwem Tadeusza Kościuszki.

We Wrocławiu znajduje się najstarszy ogród zoologiczny w Polsce. Założono go w 1865 roku. Dziś ZOO jest bezpiecznym domem dla 4000 zwierząt. Ogród wkomponowany jest w zabytkową zabudowę, co nadaje miejscu klimat i charakter.

Oazą spokoju jest we Wrocławiu Ogród Japoński. Architektura ogrodowa – altany, mostki, stawy i oczka wodne oraz roślinność rodem z Japonii stwarza niepowtarzalny klimat. Trochę nierzeczywiste, bajkowe miejsce w sercu dużego miasta.

Wrocław to miejska wyspa ciepła. Fen, ciepły wiatr górski, sprawił, że w dniu 21 lutego 1990 roku porzekadło ludowe: luty, podkuj buty, było mało adekwatne do temperatury +20 stopni w skali Celsjusza… Całej Polsce marzły uszy, a wrocławianie wygrzewali się na słońcu.

Wrocław zawsze był i jest nadal miastem wielokulturowym. Dzielnica żydowska została wyznaczona w XII wieku pomiędzy ulicami Świętego Antoniego, Włodkowica, Krupniczą i Szajnochy. Historia okrutnie obeszła się z zabytkami żydowskimi, ale we Wrocławiu przetrwały dwie synagogi. Otwarta w roku 1829 Synagoga Pod Białym Bocianem, której klasycystyczny budynek ze strojnym Aron ha-kodeszem pełni dziś rolę bożnicy i Centrum Edukacji i Kultury Żydowskiej. Przetrwała też Mała Synagoga z 1945 roku, w której Aron ha-kodesz ozdobiony jest tablicami Dekalogu i hebrajskim napisem. W miejscu największej, Nowej Synagogi z roku 1872, stoi dziś pomnik. Nowa Synagoga została spalona przez nazistów w 1938 roku.

Macewy pośród traw to oczywiście kirkut, żydowski cmentarz. We Wrocławiu są dwa: stary i nowy. Na tym nowym unikatem jest ohel na grobie kobiety.

Nocą, po całodziennym zwiedzaniu, najlepiej usiąść w jednej z kawiarni na placu Solnym i odpoczywając, przypatrywać się kwiaciarkom, sprzedającym świeże kwiaty w świetle księżyca. Bo we Wrocławiu nawet o północy kwitnie życie. A pręgierz przypomina stare dzieje…

Dotrzeć do Wrocławia można samolotem, samochodem lub koleją. Podróżując pociągiem, docieramy zarazem do początków „dróg żelaznych” na polskich ziemiach; wybudowana w 1842 roku linia kolejowa pomiędzy Wrocławiem a Oławą stanowiła pierwsze połączenie na obszarze obecnej Polski. Uwagę odwiedzających przyciągają również wyjątkowo piękne, dziewiętnastowieczne dworce kolejowe.

Wrocław jest miastem położnym niemal na styku trzech krajów, które historia bardzo ściśle ze sobą połączyła. Jest poniekąd miastem spotkań, miastem, które jednoczy…

Zabytki w Muszynie

RUINY XIV WIECZNEGO ZAMKU

Znajdują się na cyplu Pasma Koziejówka, na stromym wzgórzu (popularnie nazwanym Basztą), nad zakolem rzeki Poprad, w widłach potoków Szczawnik i Muszynka. Z badań archeologicznych przeprowadzonych w latach 1973-1974 wynika, że pierwszym obiektem wznoszącym się na najwyższym szczycie pasma Koziejówka (636 m. n.p.m.) był drewniany grodek z XI wieku. W XIV wieku grodek został wzmocniony kamieniami i częściowo obmurowany. Zamek powstały ok. 1390 roku na niższym ze szczytów pasma (527m. n.p.m.) miał za zadanie bronić granicy i szlaków handlowych, oraz pełnić funkcje komory celnej.

Z natury obronne miejsce zabezpieczone stromymi stokami z trzech stron, otoczono murem kamiennym i wykonano przekop, przez który przerzucono zwodzony most. Do zamku wjeżdżało się przez bramę umieszczoną w czterobocznej wieży prosto na dziedziniec, przy którym postawiono piętrowy dwór starosty. Twierdza była rezydencją biskupiego „państwa muszyńskiego” do 1474 roku, kiedy to została niemal całkowicie zniszczona podczas najazdu na Polskę króla węgierskiego Macieja Korwina. Zamek został odbudowany w stylu renesansowym przez Węgrów (nakazem traktatu z 1474 roku zawartego w Starej Wsi). Od tego momentu pełnił wyłącznie funkcję strażnicy. Autorem prowadzonych zmian w wyglądzie budowli był Aleksy z Bardiowa.

Wraz z rozwojem techniki wojskowej ranga zamku stopniowo malała. W okresie rozbiorów nastąpiła jego całkowita degradacja, do czego przyczynili się podobno włoscy kamieniarze (budowniczowie tunelu w Żegiestowie), wysadzając część murów w poszukiwaniu legendarnych skarbów. Do czasów współczesnych zachowały się tylko fragmenty murów od strony południowej, oraz sterczyna ściany graniastej wieży w pobliżu przekopu.

W 1991 i w latach 1997-1998 podczas prac wykopaliskowych, odkryto i zabezpieczono resztki sklepienia oraz mury wieży zamkowej.

Od strony południowej na ruinach zamku stoi na kamiennym postumencie figura Najświętszej Marii Panny, ufundowana przez parafian w 1979 roku. Jest to już druga figura ustawiona w tym miejscu. Pierwsza pochodziła z 1936 roku. Naprzeciw ruin zamku widoczny jest nasyp ziemny, będący pozostałością gródka, zbudowanego prawdopodobnie przez Bolesława Śmiałego w XI wieku, a opuszczonego i zniszczonego pod koniec XV wieku.

PODZAMKOWY ZESPÓŁ DWORSKI

DWÓR STAROSTÓW

Powstał na przełomie XVIII i XIX wieku. Przebudowany został na początku XX wieku (dobudówka wschodnia i weranda). Jest budynkiem parterowym na planie prostokąta, murowanym z szeroki frontem. Dach jest czterospadowy, kryty gontem z wysuniętym okapem. Od strony ulicy i podwórka widoczne są oszklone ganki, a od północnej weranda.

KORDEGARDA

Pierwszą wzmiankę o tym budynku spotkać można w inwentarzach Klucza Muszyńskiego z 1732 roku. Obecnie istniejąca kordegarda wystawiona w miejscu dawnej, pochodzi z przełomu XVIII i XIX wieku (ul. Kity 18). Jest to budynek parterowy, murowany i otynkowany. Czterospadowy dach z wysuniętym okapem i lukarnami w poddaszu, kryty jest czerwoną dachówką. Od frontu widoczny jest ganek z dachem dwuspadowym.

ZAJAZD

Został zbudowany prawdopodobnie w XIX wieku. Do lat trzydziestych naszego wieku stanowił całość z karczmą, której fundamenty odkopano w 1972 roku w czasie prac budowlanych. Na ich podstawie można wnioskować, że rozkład pomieszczeń był typowy i podobny jak w innych XVII i XVIII-wiecznych karczmach polskich.

W późniejszym okresie budynek zajazdu rozebrano i zrekonstruowano przy ulicy Krzywej 1. Było to pierwsze tego typu przedsięwzięcie zrealizowane w Małopolsce. W dniu 31 lipca 2010 r. nastąpiło uroczyste otwarcie nowo-zrekonstruowanego budynku zajazdu, który jest obecnie siedzibą Muzeum Regionalnego „Państwa Muszyńskiego” oraz Centrum Informacji Turystycznej.

 

CERKWIE NA TERENIE GMINY MUSZYNA

CERKIEW pw. ŚW. JAKUBA MŁODEGO APOSTOŁA w Powroźniku – to najstarsza cerkiew w południowej Polsce, która w 2013 r. została  wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Ppowstała w 1600 r. Parafię greckokatolicką uposażył w roku 1637 biskup J. Zadzik. Na skutek zagrożenia powodziowego, została przeniesiona w roku 1814 na obecne miejsce i częściowo przebudowana. W tym okresie powstało nowe prezbiterium, stare natomiast zamieniono na zakrystię. W 1878 r. dobudowano główną wieżę o konstrukcji słupowej. Cerkiew została odnowiona w 1965 roku.
Jest to budynek drewniany o konstrukcji zrębowej, trójdzielny, jednonawowy. Nad nawą kopuła namiotowa łamana trzykrotnie, w prezbiterium strop z fasetą, w zakrystii sklepienie kolebkowe. Elewacja zewnętrzna i dach pokryty gontem. Całość wieńczą trzy baniaste wieżyczki z pozornymi latarniami. Wystrój cerkwi jest niezwykle bogaty. Zachowały się tutaj najbardziej cenne zabytki sztuki sakralnej w regionie byłego „klucza muszyńskiego”.

Warto obejrzeć polichromię figuralną z 1637 roku, a także barokowy ołtarz główny z ikoną „Matki Bożej z Dzieciątkiem” z XVII wieku, oraz ikonostas będący tłem do ołtarza. Unikatową wartość mają również pozostałe ikony umieszczone na bocznych ołtarzach, rokokowa ambona z 1700 roku, oraz dzwon z 1615 roku. Cerkiew od 1951 roku jest rzymskokatolickim kościołem. Parafię erygował w roku 1951 ks. biskup J. Stępa. W 1965 roku cerkiew poddana została renowacji.

KAPLICZKA św. NEPOMUCENA

ustawiona w północnej części Rynku, została zbudowana na przełomie XVIII i XIX wieku w stylu klasycystycznym. Dach namiotowy kryty blachą wieńczy, podobnie jak w kapliczce św. Floriana, kopułka z krzyżem.

W ścianie frontowej znajduje się metalowa bramka z herbem Muszyny, a w ścianach bocznych oszklone półkoliście okna.

Obydwie kapliczki na początku XX wieku pełniły funkcję ołtarzy w czasie obchodów Święta Bożego Ciała.

KAPLICZKA św. FLORIANA

usytuowana w południowej części Rynku powstała na przełomie XVIII i XIX wieku. Zbudowana jest w stylu klasycystycznym na planie kwadratu. Dach namiotowy kryty blachą wieńczy cebulastą kopułką z krzyżem. Murowane i otynkowane ściany zdobią półkoliste arkady, zastawione drewnianymi bramkami. Wewnątrz widoczna jest polichromowana rzeźba św. Floriana z XVIII wieku

Cmentarz Żydowski w Muszynie

Położony przy ulicy Ogrodowej, na skraju miejscowości, cmentarz żydowski powstał prawdopodobnie w końcu XIX w. Aktualnie znajduje się on w podsianiu P.P. „lasy Państwowe” (Nadleśnictwa Piwniczna, Leśnictwa Muszyna – Majerz). Obecnie znajduje się na nim 84 obiekty, większość z nich jest w różnym stopniu uszkodzona, a część zachowana tylko fragmentarycznie. Sądząc z rozplanowania cmentarza i rozmieszczenia istniejących macew, liczba pochówków w okresie do 1939 roku mogła wynieść 300 i więcej.

KOŚCIÓŁ ŚW. JÓZEFA W MUSZYNIE

Parafia istnieje od 1330 r. Pierwotny kościół drewniany stał przy ulicy Piłsudskiego. Obecny kościół jest pod wezwaniem św. Józefa (dawniej NPM) został zbudowany w latach 1676-1728. Konsekrowany w 1749 r. Wielokrotnie odnawiany, m.in. w 1803, 1950 oraz 1965-1966. Restauracja zewnętrzna kościoła 1986 r. Barokowy z kamienia i cegły, otynkowany, kryty blachą. Dach o jednej kalenicy, jednonawowy o wydłużonej czteroprzęsłowej nawie i wyższym prezbiterium zamkniętym półkoliście, przy nim od północy nowa przybudówka (obecnie zakrystia) oraz od południa kaplica boczna (dawna zakrystia). Z nadbudowanym w 1803 r. piętrem. Wnętrze nakryte sklepieniami krzyżowymi na girtach, spływających na filary przyścienne, dźwigające wydatny, przełamujący się gzyms. Łuk tęczy półkolisty. Ponad sklepieniami w kondygnacji strychowej stanowiska strzelnicze z strzelniczymi wnękami kluczowymi, mówiące o pierwotniej obronnej funkcji kościoła.

Na zewnątrz ściany rozczłonkowane podziałami pilastrowymi, zwieńczone obiegającym konsolkowym. Od frontu elewacja zwieńczona trójkątnym przyczółkiem. Dach siodłowy. Na nim wydatna, barokowa wieżyczka na sygnaturkę z latarnią i baniastym hełmem. We wnętrzu dekoracja malarska, podkreślająca elementy architektoniczne oraz figuralne autorstwa A. Marczyńskiego- 1965 r. Ołtarz główny klasycystyczny / pocz. XIX w. /, w nim rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem- gotycka- z ok. 1470 r., oraz wysuwany Obraz św. Józefa, barokowy- XVIII w. Na ołtarzu Tabernakulum w kształcie świątyni z płaskorzeźbą Zwiastowania/ renesansowe- z Ok. 1600 r./.

W Antepedium kurdyban /skóra tłoczona we wzory ze złoceniami/ z trzech kawałków- XVIII wiek. W prezbiterium dwa ołtarze boczne- wczesnobarokowe. W jednym: obraz śmierci św. Józefa- pocz. XVIII wieku, w drugim obraz św. Jana Chrzciciela na pustyni- pocz. XVIII wieku. W nawie: pierwsza para ołtarza- późnobarokowy z obrazami: po prawej- św. Sebastian, po lewej- Serce Pana Jezusa. Druga para ołtarzy: rokokowych z obrazami: św. Antoniego i Matki Bożej Różańcowej. Trzecia para ołtarzy późnobarokowych z obrazami: Ukrzyżowania Pana Jezusa i św. Teresy z Avila. Chrzcielnica późnobarokowa z zapleckiem o charakterze retabulum z obrazem Chrztu Pana Jezusa w Jordanie- XVIII wiek. Ambona barokowa- koniec XVII wieku. W tęczy belka z ozdobnym wykroju z grupą Ukrzyżowania na Globie ziemskim (XVII-XVIII wi4ek).

Rzeźba: św. Jadwiga i św. Otylia- gotyckie-z ok. 1470 r.

Obrazy:

1. Matka Boska z Dzieciątkiem /wotywny-1708/;

2. Umycie nóg Pana Jezusa przez Marię Magadalenę- XVIII w.;

3. Św. Anna Samotorzeć- XVIII-XIX wiek.

Portrety: Biskupa A. Trzebickiego oraz Biskupa A. Załuskiego- obydwa zapewne z XVIII wieku.

Krucyfiks ludowy z XVIII wieku. Pacyfikał klasycystyczny – pocz. XIX wieku. Hostriarka drewniana z 1705 r.

Dzwonnica murowana wolnostojąca zapewne z 1803 r. w kształcie arkady na zawieszenie dzwonów zwieńczona trójkątnym przyczółkiem. Dwa dzwony nieustalonego odlewu.

Kościół otoczony murem kamiennym – w jego obwodzie Kaplica z początków XIX wieku. Wewnątrz kaplicy rzeźba Chrystusa u słupa – barokowa – ludowa – XVIII – XIX wiek.

W kaplicy bocznej Epitafium śp. Prałata Eugeniusza Piecha – wykonał prof. Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie – Czesław Dźwigaj z Krakowa.

HISTORIA

Zbudowany został w latach 1676-1728 w stylu barokowym. Fundatorami świątyni był biskup P. Gembicki i biskup A.Trzebnicki. Konsekracji dokonał w roku 1749 biskup A. Załuski. W 1803 r. w czasie remontu, nadbudowano zakrystię pół-nocną. Kościół pierwotnie powstał na planie krzyża, jednak powodzie w XVIII i XIX wieku, zniszczyły prawe i lewe skrzydło. Zbudowany z kamienia i cegły a następnie otynkowany, pełnił niegdyś funkcje punktu obronnego, (o czym świadczą istniejące do dzisiaj stanowiska strzelnicze znajdujące się nad zakrystią). Nie ma jednak żadnych dokumentów opisujących jakiś konkretny przypadek ataku na kościół. Ściany zewnętrz-ne podzielone są pilastrami, nad którymi przebiega gzyms konsolkowy. Zwieńczeniem elewacji zewnętrznej jest trójkątny przyczółek. Dachy dwuspadowe zdobi barokowa wie-życzka na sygnaturkę, Z latarnią i baniastym hełmem. Świątynia jest jednonawowa z czteroprzęsłową nawą, którą kończy węższe prezbiterium zamknięte półkoliście. Wewnątrz sklepienia krzyżowe na gurtach przechodzą w filary przyścienne zakończone gzymsem. Przed prezbiterium widoczna jest belka z wizerunkiem Chrystusa na krzyżu, a na ścianach polichromia autorstwa A. Marczyńskiego z 1965 roku. Klasycystyczny ołtarz zdobi gotycka figura Matki Bożej z Dzieciątkiem dłuta Jakuba z Nowego Sącza z 1470 roku, barokowy obraz Św. Józefa, a przede wszystkim renesansowe Tabernakulum będące miniaturą świątyni z płaskorzeźbą „Zwiastowanie” z 1600 r. Godnymi obejrzenia są również obrazy na ołtarzach bocznych: Chrystus, Św. Piotr i Paweł z 1640 r., Ś w. Jan Chrzciciel (XVIII w.), Ukrzyżowanie (XVIII w), Św. Teresa z Awila (XIX w), Św. Sebastian (XVII w.), Serce Jezusa (obraz barokowy). Niezwykle cenna jest również barokowa chrzcielnica z obrazem chrztu w Jordanie (XVHI w.), ambona z początku XVIII wieku, bogato zdobiona liśćmi akantu i posążkami świętych, oraz tłoczone w skórze i złocone kurdybany w ołtarzu głównym, a także w dwóch bocznych. Wśród drobniejszych zabytków wyróżniają się ponadto gotyckie rzeźby Św. Jadwigi i Św. Otylii z 1470 r., będące dziełem Jakuba z Nowego Sącza, krucyfiks ludowy z XVIII w., pacyfikał klasycystyczny z XIX w., hostierka drewniana z 1705 roku.

Warto również obejrzeć obrazy biskupów A. Trzebnickiego i A. Załuskiego z XVIII w., Obraz wotywny Matki Boskiej z 1708 roku pędzla J. Madyckiego, „Umycie nóg Chrystusa Przez Marię Magdalenę” i obraz „Św. Anna Samotrzecia” z przełomu XVIII i XIX wieku.

Dzwonnica Przykościelna z 1803 r. znajduje się w obwodzie XVII-wiecznego muru. Ma kształt arkady na zawieszenie dzwonów. Kapliczka z przełomu XVIII i XIX wieku znajduje się w pobliżu dzwonnicy w murze otaczającym kościół. Wewnątrz widoczna jest rzeźba Chrystusa przy słupie w stylu barokowo-ludowym i cztery krzyże na ścianach.

Figura św. Jana Nepomucena z ok. 1876 r. jest żeliwnym posągiem ustawionym na cokole kamiennym na dziedzińcu kościelnym.

Dawna plebania z pierwszej polowy XIX w. jest budynkiem murowanym z dachem czterospadowym krytym blachą. Od frontu widoczny jest ganek na dwóch słupach.

W piwnicach zachowała się stara studnia, a w obejściu stodoła i szopa.

darlowko

darlowo

szlak

ciche

murzasichle

Pokoje Gościnne RUMCAJS Karpacz

Pokoje Gościnne RUMCAJS
Karpacz 58-540
ul. Konstytucji 3 Maja 12
woj. dolnośląskie
Telefon: (075) 761-65-36

Pokoje położone w centrum miasta, przy głównej ulicy. Doskonały punkt wypadowy na górskie szlaki turystyczne i wycieczki autokarowe.

Oferujemy zakwaterowanie w pokojach 2 i 3 osobowych z TV i radio.

Do dyspozycji gości w pełni wyposażony aneks kuchenny (czajnik, naczynia, lodówka).

Na miejscu w ogrodzie grill.

Dostęp do Internetu.

Zapraszamy turystów indywidualnych i rodziny.

Karpacz jest to miasto leżące w województwie dolnośląskim, w powiecie jeleniogórskim. Położone w Sudetach Zachodnich.

 Miłośników łyżwiarstwa zapraszamy na otwarte przez cały rok lodowisko syntetyczne. Dzieci mogą wyszaleć się na specjalnie wyznaczonych i przygotowanych górkach saneczkowych znajdujących się w centrum miasta i w dzielnicy Płóczki, a także torach do snowtubingu.

zachęcamy do wzięcia udziału w kuligu przy blasku pochodni.

Udostępnione zimą szlaki Karkonoskiego Parku Narodowego to idealne miejsce do wędrówek na nartach biegowych. Przy dobrych warunkach śniegowych istnieje tu możliwość nauki podstaw narciarstwa biegowego z instruktorem i wypożyczenia dobrej jakości sprzętu.

Pensjonat U Janusza-noclegi Karpacz

Pensjonat U Janusza-noclegi Karpacz
ul. Skłodowskiej 7A
58-540 Karpacz

Pensjonat „U Janusza” położony jest w cichej i spokojnej okolicy w odległości zaledwie 800 m. od centrum Karpacza.

Dysponujemy ładnymi, wygodnie urządzonymi pokojami.
Z okien rozpościerają się przepiękne widoki na Karkonosze i Śnieżkę. Oferujemy naszym Gościom 14 pokoi z łazienkami, TV-SAT, większość z balkonami.

  • 2 pokoje jednoosobowe
  • 7 pokoi dwuosobowych
  • 2 pokoje trzyosobowe
  • 1 apartament
  • 2 studia czteroosobowe

Samochód można zaparkować na ogrodzonym parkingu
przy pensjonacie.

Do Państwa dyspozycji oddajemy przytulną jadalnię z domową kuchnią:
śniadania serwowane w formie szwedzkiego stołu w godzinach
od 8.00 – 10.00, na obiadokolacje złożone z 3 dań zapraszamy od godz. 18.00.

Wieczorami organizujemy ogniska z pieczeniem kiełbasek.
Istnieje możliwość skorzystania z wycieczek autokarowych do Czech i Niemiec. Nieopodal naszego pensjonatu splatają się szlaki turystyczne oraz trasy rowerowe.

Atrakcje okolicy:

  • wyciągi narciarskie
  • lodowisko
  • kryty i otwarty basen
  • tor saneczkowy
  • miasteczko Western City

Pensjonat „U Janusza” jest idealnym miejscem do całorocznego wypoczynku.

Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia naszego pensjonatu
Bogumiła i Jan Chrostowscy

 

Zdecydowanie największą liczbę gości ściągają do Karpacza narty. Poza kilkoma mniejszymi stokami w różnych częściach miasta – m.in. „Karpatka-Ski-Panorama” na Płóczkach, „Kolorowa” w samym centrum czy „Relaks” na Wilczej Porębie – główny kompleks narciarski rozlokował się poniżej Kopy.

Na wszystkich stokach można liczyć na pomoc instruktorów i wypożyczalnie sprzętu. Karpacz idealnie nadaje się dla każdego kto zaczyna swoją przygodę z narciarstwem. Łatwe, profesjonalnie przygotowane stoki narciarskie znajdują się tu na każdym kroku.  Dla zaawansowanych narciarzy czeka kompleks narciarski „Śnieżka”, którego nartostrady znajdują się już na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego.

Miłośników łyżwiarstwa zapraszamy na otwarte przez cały rok lodowisko syntetyczne, a wszystkich chętnych zachęcamy do wzięcia udziału w kuligu przy blasku pochodni.

Święty Krzyż

Symbol Świętokrzyskiej Krainy położony, w samych ich sercu, na Łysej Górze –klasztor, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z dwunastego wieku . jest miejscem kultu i ogromnej liczby pielgrzymek z całego karju. Został ufundowany w 1006 r. przez fundację założoną przez Bolesława II Krzywo-ustego. Nazwa wywodzi się od relikwii Drzewa Krzyża Świętego przechowywanych w tym Kościele. Najciekawszą z tras prowadzących Na Święty Krzyż jest tzw. Droga Królewska biegnąca z Nowej Słupi. W Klasztorze znajduje się Muzeum Misyjne Zakonu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, z pamiątkami przywiezionymi z wypraw misyjnych, oraz Muzeum Przyrodniczo Leśne Świętokrzyskiego Parku Narodowego. Rok 2006 był rokiem milenijnym przybycia na Święty Krzyż pierwszych mnichów. Info: Święty Krzyż 1 26-004 Bieliny tel. 041 317 70 21

Szczyrk

Szczyrk – miasto i gmina w woj śląskim, przepiękna typowa miejscowość  turystyczno – wypoczynkowa o przepięknych krajobrazach, bogatej szacie roślinnej ale także o licznych zabytkach . Noclegi Szczyrk to bardzo dobrze przygotowana baza noclegowa, która przyjmuje coraz to większą ilość turystów przyjeżdżających z kraju jak i z zagranicy. Turysta szukający ciszy, spokoju i wytchnienia ale także amator aktywnego wypoczynku z pewnością znajdzie coś dla siebie. Szczyrk noclegi  to hotele, pensjonaty, kwatery prywatne ale przede wszystkim cieszące się coraz to większym zainteresowaniem i uznaniem gospodarstwa agroturystyczne w których znajdziemy urządzone pokoje z dostępem do Internetu i TV, łazienki, aneksy kuchenne z podstawowym wyposażeniem oraz przepiękne ogrody z zagospodarowanym kącikiem do zabaw dla dzieci. Gospodarze to ludzie sympatyczni, ciepli i otwarci na ludzi, chętnie udzielający informacji, porad ale także stwarzający możliwość skosztowania regionalnych potraw które przygotowane są przez miejscowe  gospodynie i smakują jak nigdzie indziej na świecie .Szczyrk jest doskonałą  bazą wypadową dla lubiących wędrówki piesze jak i rowerowe ale także dla amatorów białego szaleństwa. Szczyrk swoim pięknem, urokiem i czarem jest w stanie zachwycić każdego kto przekroczy bramy miasta i zachęci do ponownego spędzenia czasu wolnego przeznaczonego  na wypoczynek .

Nałęczów

Nałęczów – miasto położone w woj lubelskim , miejscowość  turystyczna ale przede wszystkim uzdrowiskowa. Miasto posiadające specyficzny mikroklimat  który obniża samoczynnie ciśnienie  tętnicze  krwi oraz zmniejsza dolegliwości serca.  Noclegi  Nałęczów to bardzo dobrze przygotowana baza noclegowa która przyjmuje coraz to większą ilość turystów przyjeżdżających z kraju jak i z zagranicy. Uzdrowisko Nałęczów powstało 1878 roku jako dzieło lekarzy sybiraków. Miejscowość o przepięknych krajobrazach, bogatej szacie roślinnej,  dużej ilości wąwozów i gleb lessowych  –  to wszystko  tworzy  ten specyficzny bioklimat słabo bodźcowy,  ale także bogata historia i przepięknie zachowane zabytki sprawia  że Nałęczów przyciąga w swoje progi tak imponującą ilość turystów. Do największych atrakcji należy Park Zdrojowy z licznymi ścieżkami i alejkami, a także palmiarnia w której możemy skosztować  wód mineralnych. Nałęczów noclegi to  hotele,pensjonaty, kwatery prywatne które zadowolą najbardziej wymagającego turystę ale i  amatorzy lubiący przemieszczać sie,  w okolicznych sąsiadujących z Nałęczowem miejscowościach  znajdą ofertę noclegową w gospodarstwach agroturystycznych które oferują nam pokoje z dostępem do internetu i TV, łazienki, aneksy kuchenne z podstawowym wyposażeniem i przepięknie urządzone ogrody z zagospodarowanym kącikiem do zabaw dla dzieci. Gospodarze to ludzie sympatyczni, ciepli i otwarci na turystów, chętnie udzielający porad, informacji ale także stwarzający możliwość skosztowania regionalnych potraw przygotowanych przez miejscowe gospodynie,  które smakują jak nigdzie indziej na świecie. Nałęczów można odwiedzać o każdej porze roku zachwyca  latem, jesienią a nawet zimą.  Każdy turysta który już raz zawitał i skorzystał z gościnności tak pięknej i czarującej miejscowości  z chęcią powraca w nastepnym sezonie wypoczynkowym aby znaleść ciszę, spokój i ukojenie a warunki ma doskonałe .

Biłgoraj

Biłgoraj to przepięknie położona miejscowość w południowo-wschodniej Polsce w woj lubelskim. Biłgoraj to także specyficzny mikroklimat,  czynnikiem który tworzy go  są rozległe obszary leśne i grube warstwy piasków. Noclegi Biłgoraj to bardzo dobrze działająca baza noclegowa która przyjmuje coraz to większą ilość turystów przyjeżdżających z kraju jak i z zagranicy. Ta przepiękna miejscowość to także historia,  zabytki,  ale również liczne atrakcje jak rezerwat torfowiskowy, Park Krajobrazowy Lasy Janowskie  o przepięknej przyrodzie i bogatej szacie roślinnej. Biłgoraj noclegi to przede wszystkim hotele, ale turyści którzy są amatorami przemieszczania sie po okolicznych miejscowościach  mają okazję skorzystać z oferty gospodarstw agroturystycznych które cieszą się coraz to wiekszym zainteresowaniem oferując urządzone pokoje z dostępem do internetu i TV, łazienki. aneksy kuchenne oraz przepięknie urządzone ogrody z zagospodarowanym kącikiem do zabaw dla dzieci. Gospodarze to ludzie sympatyczni, mili i otwarci na turystów, chętnie udzielają porad , informacji,  ale także stwarzający okazję do skosztowania regionalnych smakołyków które  są przygotowane przez miejscowe gospodynie. Korzystając z gościny w takim gospodarstwie czeka na nas wiele atrakcji, możliwość brania czynnego udziału w karmieniu przydomowych zwierząt kur, kaczek , konia jest najbardziej ulubioną czynnością najmłodszych ale i ich opiekunów.  Dla szukających ciszy, spokoju i wytchnienia ale także dla amatorów aktywnego wypoczynku jest to idealne miejsce,  każdy z pewnością znajdzie coś dla siebie. Liczne szlaki turystyczne do pieszych wędrówek jak i rowerowych, kąpieliska, korty tenisowe, to bardzo dobrze przygotowana oferta  która zaspokoi najbardziej wymagającego turystę.  Tak urokliwa i czarujaca miejscowość jest doskonałą bazą wypadową o każdej porze roku,  tak latem,jesienią jak i zimą, zawsze  jest  nas  w stanie zachwycić i spowodować że z chęcią  ponownie  przekraczamy  bramy miasta .

Lato w Solinie

Solina jest piękną bieszczadzka miejscowością turystyczną. Co roku do Soliny przyjeżdża wiele wycieczek szkolnych, czy zorganizowanych grup na kolonie i obozy. Jest to wspaniałe miejsce. Wyposażone w wiele interesujących obiektów rekreacyjnych. Każdy młody zapaleniec przygód odnajdzie w Solinie coś dla siebie. Noclegi Solina są doskonale wyposażona na przyjęcie jak największej liczby turystów nie tylko z polski, ale również z całej Europy. Gospodarze władają często kilkoma językami, tylko po to, by móc bez barier porozumieć się z większą liczba odwiedzających to miejsce. Solina noclegi to hotele i pensjonaty ale także agroturystyka Solina Biura podróży zaczynają się prześcigać w prezentowaniu coraz to nowszych ofert na pobyt w Solinie. Jest to doskonała baza na wypady w Bieszczady, które w szczególności latem ukazują swoje piękno w całej okazałości, szata roślinna pokazująca się na szlakach górskich zapiera dech w piersiach. Organizatorzy letnich kolonii, w swym programie maja, na przykład walki paintballowe, coraz częściej uprawiane w tej części Polski, ze względu na bliskość przepięknych lasów, w których można szaleć do woli, zwracając jedynie uwagę, na niektóre chronione tutaj gatunki roślin, które nie występują w innych rejonach Polski. Wiele stadnin konnych znajdujących się na terenie całej gminy Solina pozwala amatorom jazdy na wierzchowcach poczuć „wiatr we włosach” kłusując na najpiękniejszych okazach zgromadzonych przez właścicieli stadnin. Częste są tutaj wycieczki na koniach szlakami górskimi, przyjemność połączoną z nauką służy przede wszystkim młodzieży przybywającej tutaj latem na kolonie i obozy.